Sluiten

Vader, dag

"Achter elke traan van verdriet, schuilt de glimlach van een herinnering."

onze visie

Rouw komt in golven. Bulderend en metershoog. De eerste klap komt onverwacht hard aan, zelfs wanneer je jezelf schrap kon zetten. Je wordt weggeslagen, overspoeld, denkt dat je verdrinkt. Dan trekt het water ineens weer even weg en lijk je op te kunnen krabbelen en weer adem te halen. Soms kun je zelfs zomaar ergens om lachen, maar even plotseling dondert er weer een nieuwe vloed van verdriet over je heen. Rauw en overweldigend.

Je kunt de golven niet tegenhouden of temperen. “Het enige dat je kunt doen is leren zwemmen”, adviseren mensen je goed bedoelend maar onbeholpen. Dus ergens in de storm pak je de draad weer op. Het leven gaat door, hoor je jezelf of je omgeving zeggen. Maar het moeilijkste van iemand verliezen, is niet eens het afscheid nemen. Veel zwaarder is het, om te leren leven met de leegte.

De pijn dat iemand die voor altijd in je hart zal blijven, nooit meer in je armen zal zijn. Dat gemis blijft je overvallen, zelfs als de storm allang is gaan liggen. Weken, maanden en zelfs jaren later kan een beeld, herinnering, of speciale dag, als een felle golf ineens weer even de voeten onder je vandaan slaan.

Dat doet je ook beseffen dat de gene die heenging, je nooit echt zal verlaten. De herinneringen vormen een onuitputtelijke bron van inspiratie en geven je veerkracht in de branding.

« Terug naar het overzicht