Wereldbeeld of weer-een-beeld?

Tussen alle smerigheid en scheldpartijen die het publieke debat besmeuren, vind ik ‘de tassendrager van Rutte’ eigenlijk eerder een compliment dan een belediging. Wat je ook van onze minister-president vindt, hij is veel te gewoontjes om een premier-tassendrager aan te stellen. Deze man ging ooit viraal door zelf de vloer van de tweede kamer te dweilen, nadat hij koffie had gemorst. De man fietst graag naar zijn werk, appeltje in de hand, tasje aan het stuur. Zo’n man draagt zijn tas zelf. Dus als Sophie er mee mag lopen, dan heeft hij haar blijkbaar erg hoog zitten.

Ik vind het dus een compliment. Zij vond het zelf beledigend. Anderen vonden het seksistisch. Weer anderen vinden haar zwak, iemand noemde haar tranen ongepast in relatie tot het leed van ouders uit de toeslagenaffaire. Zoveel mensen, zoveel meningen. Tranen, de waterdruppels uit je ogen. Zijn ze een teken van haar kracht, of is zij te licht bevonden.


Over licht en waterdruppels gesproken. Die geven samen een optisch effect dat we een regenboog noemen. Saudi-Arabië nam afgelopen week kinderspeelgoed en -kleding in de kleuren van die regenboog in beslag, omdat ze homoseksualiteit zouden promoten. Dat is net zoiets als sinaasappels en mandarijntjes uit de handel halen omdat je tegen de monarchie bent. De regenboog wordt in de Koran (én de Bijbel) beschreven als een belofte van Allah (God) aan de profeet Noeh (Noah) dat hij nooit meer een zondvloed op aarde zal sturen.

Die zondvloed veroorzaken we nu zelf wel. Door de opwarming en ontbossing van onze aarde, om nog maar eens een heet maatschappelijk hangijzer vol meningen te benoemen. Als we doorgaan op deze voet dan helpen we de natuur en daarmee onze wereld om zeep. Als we te radicaal ingrijpen om de planeet te redden, dan helpen we de economie en daarmee onze wereld om zeep. Mensen die zich zorgen maken over het klimaat hebben gelijk. Mensen die zich zorgen maken over de economie hebben gelijk. We moeten elkaar wat minder bevechten en wat vaker samen ten strijde trekken.

Het maatschappelijke debat verhit, verhard, verruwd en verzuurd. In de Tweede Kamer, in de media, online en op straat. Strijdende mensen met tegenstrijdige meningen. Hoe we naar mensen kijken en hoe we naar meningen luisteren, wordt vooral bepaald door ons eigen wereldbeeld. We zien de wereld door onze eigen bril en daardoor niet zoals hij is, maar zoals wij zelf zijn. Iedereen heeft een werkelijkheid, niemand heeft de waarheid. Wat je ziet én wat je zegt, ben je vooral zelf. Dat geldt voor ‘Sneert’ Wilders en voor ‘Softie’ Hermans, voor Saoedi's en voor Nederlanders, voor u en voor mij. Het gaat er niet om welk wereldbeeld wint, maar hoe we verder komen.

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy | Algemene voorwaarden