Zwaar Lav

Vol afgrijzen leg ik mijn telefoon weg. De weerzinwekkende beelden uit Boetsja maken me misselijk. Onbekende, onschuldige en onbeduidende medemensen, in plaatsjes waarvan ik de namen nog nooit heb gehoord. Pasgeleden leidden ze nog gewoon een normaal leventje. Nu liggen ze daar, neergemaaid als mieren op een pad waar een onkruidverdelger langs ging. Ondersteboven geschoten, met fiets en al. Onderweg naar iets eetbaars, vermoord in de hoop hun geliefden te kunnen voeden.

Ik schud het van me af. De tafel moet gedekt, de kinderen komen thuis van sport, er moet gegeten worden en nog huiswerk gemaakt. De volgende morgen ontmoet ik een relatie, we hebben een belangrijke afspraak met derden. We uitten beiden onze pure ontsteltenis. Over de gruwelijke genocide en de laffe, leugens van Lavrov. Hoe kunnen mensen dit hun buren aandoen? Clusterbommen op ziekenhuizen, woonwijken en winkelcentra; dorp na dorp; vernietigen, verminken, vermoorden, verkrachten; kogels tussen de ogen van geboeide burgers. Dan pakken we de stukken erbij en bereiden onze bespreking voor. Het moet goed gaan. Er hangt veel van af.

Die avond volgt de analyse van het onafhankelijk onderzoek collectief Bellingcat. Op bijna steriele wijze worden lijken van TV- en satellietbeelden aan elkaar gelinkt; feiten met bewijs gestaafd. Dodenduiding. Ondertussen blijven de volksverraders van Forum hun potsierlijke Poetin-propaganda uitbraken. Ik merk dat walging langzaam plaats maakt voor woede. Ze zijn terug… ze zitten gewoon in onze kamer. Ik zap nog even naar iets luchtigs. Even afschakelen.

Mag dat? Kan dat? Is het normaal om te juichen als mijn cluppie scoort, terwijl iets verderop vaders, moeders en kinderen worden vermoord. Vind ik het oké om te lunchen ‘bij Moeke’ terwijl Marioepol niet eens drinkwater heeft.

Kan ik dat stedentripje door laten gaan, terwijl elders in Europa hele steden van de kaart worden geveegd? Kan ik zomaar afschakelen, omschakelen, uitschakelen?

Het antwoord is ja. Dat kan niet alleen, dat moet! Onrecht elders kan je ontzettend veel stress en spanning geven. Zoals een front raise met een Kettlebell. Hoe langer je ‘m vasthoudt, hoe zwaarder het wordt. Een paar seconden is geen probleem. Na een paar minuten krijg je kramp in je armen. Op een gegeven moment ontneemt het al je kracht en verlam je volkomen.

Het gewicht van de wereld kan zwaar op je drukken. Verder van je af voelt soms nóg heftiger. Omdat je zo weinig kunt doen, zo ver weg. Je kunt de situatie elders niet anders maken, niet verzachten, niet verlichten. Het is logisch dat zo veel onrecht zo veel met je doet. Even stil staan is goed en menselijk. Als je te lang en te diep gaat, zal het je leegtrekken. Je zult dan zelf tot steeds minder in staat zijn. Spanning, strijd en stress moet je ook weer loslaten. Je aandacht richten op wat je wél kunt doen, waar je wél voor kunt zorgen en wat je wel kunt veranderen. Dan heeft die wereld meer aan je.

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy | Algemene voorwaarden